Na de 20-wekenecho brak er een periode aan zonder nieuwe informatie. Geen afspraken, geen metingen, alleen tijd. De datum stond vast: 12 mei. Tot die tijd konden we niets anders doen dan wachten.
En dat wachten viel me zwaarder dan ik had verwacht. Juist omdat er niets concreets was. Geen update, geen bevestiging, alleen je eigen gedachten die alle kanten op gaan.
Ik stopte met volleyballen, want de medicatie van de hoge bloeddruk zorgde voor een traag reactie vermogen. Nou, voor de volleybalkenners onder ons, dat werkt niet heel lekker. Verder ging alles eigenlijk door zoals altijd. Werk, afspraken, volle dagen. Ik draaide mee zoals ik dat normaal ook deed. Er zat ook geen pauzeknop in mij op deze periode. En ergens zat daar ook iets in wat ik achteraf pas goed zie: ik stond er gewoon. Ik ging door, deed mijn werk, regelde mijn dingen, terwijl er ondertussen best wel veel speelde in mijn hoofd. Niet dramatisch, maar wel constant aanwezig.
Thuis hielden we het simpel. Het was mooi weer, dus we zaten veel buiten. Spelletjes op tafel, zon erbij, gewoon even niets hoeven. Dat soort momenten hielpen. Niet omdat het alles oploste, maar omdat het de dagen overzichtelijk maakte.
Michael pakte ondertussen veel op. Hij maakte smoothies, zorgde dat ik at, legde dingen klaar als dat nodig was. Geen groot gedoe, maar juist die praktische dingen maakten het verschil. Zeker op dagen dat mijn hoofd al vol genoeg zat.
We gingen ook regelmatig even de deur uit. Langs de lijn bij voetbalwedstrijden, een beetje bijpraten, een beetje kijken. De volleybalwedstrijden lagen al stil, maar af en toe even langs bij de training deed ik wel.
In die periode viel ook mijn “eerste moederdag”. Dat voelde nog een beetje onwennig. Mijn buik was nog niet heel zichtbaar, maar het was er wel. Michael gaf me een parfum, Ambre Nuit van Dior, en met één geur was ik weer terug in Orlando. Naar de zon en die vakantie waarin het allemaal begon. We vierden het simpel, met familie, Chinees eten en daarna nog een ijsje. Precies goed.
Op naar de groeiecho, toch?
Op 12 mei gingen we naar het ziekenhuis. We dachten dat we een groeiecho zouden krijgen, maar in plaats daarvan zaten we in een intakegesprek voor een medische zwangerschap. De echo stond pas later gepland.
Dat moment kwam wel even binnen. Je gaat ergens heen om te kijken hoe het met je kindje gaat en je loopt weer naar buiten zonder iets gezien te hebben. En voor ons gevoel ook een overbodige intake, want het ging om een intakegesprek voor 16 weken, terwijl ik op dat moment al veel verder was in mijn zwangerschap. Maar het was standaard, om te kijken of ze niks missen. En ergens is dat natuurlijk ook heel goed. Ze vroegen, omdat mijn moeder vroeger zwangerschapsvergiftiging had, of ik ook medicatie daarvoor slikte. Dat was voor mij nieuw. Bij de verloskundige praktijk hadden wij wel besproken dat mijn moeder zwangerschapsvergiftiging had gehad maar daar is verder niet meer over gesproken. Dit was later iets dat eigenlijk heel belangrijk bleek te zijn. Mijn antwoord hierop was dus nee, ik zat niet aan de medicatie hiervoor. Ik kon hier ook niet meer aan beginnen want dit zou geen effect meer hebben.
De verpleegkundige was vriendelijk en probeerde nog of er ergens plek was voor een echo, maar dat lukte niet. Ze deed wat ze kon en dat voelde je ook. Maar uiteindelijk verandert dat niets aan het feit dat je zonder antwoord weer naar buiten loopt.
Een vakantie naar Kos
Een paar dagen later gingen we naar Kos. Ondanks wat onzekerheid kozen we er wel voor om te gaan. Omdat het nog kon. De bloeddrukmeter ging mee, net als mijn medicatie en vitamines. De vlucht voelde zwaarder dan anders, maar we kwamen er gewoon. Ik had toestemming om te vliegen, maar moest wel compressiekousen aan. Vliegen met hoge bloeddruk kan risico’s met zich meebrengen maar de medicatie deed genoeg om de bloeddruk onder controle te krijgen dus ze zagen er geen problemen in en we konden lekker op vakantie!
Op Kos deden we precies wat we nodig hadden. We verbleven in een kleinschalig appartement en fietsten elke dag naar het strand. Om de dag checkte ik mijn bloeddruk en die was elke keer goed. Dat gaf rust. We praatten veel. Over later, over haar, over hoe we het voor ons zagen. Michael bleef zorgen op zijn manier: medicatie klaarleggen, opletten of ik niet verbrandde (if you know you know), ’s avonds nog een ijsje halen.
Ik merkte dat ik sneller moe was dan normaal, dus ik nam rust wanneer dat nodig was. Op het strand deed ik regelmatig een dutje, terwijl hij naast me zat. Dat voelde gewoon goed.
We deden een boottocht en kochten een babyrompertje. Tegenover ons hotel zat een babywinkel waar we iets te vaak naar binnen liepen. Kleine jurkjes, setjes, alles ineens heel echt. Babyowl is ook echt een van mijn favoriete merkjes geworden, haha!
In Griekenland merk je dat zwangere vrouwen net even anders behandeld worden. Je krijgt voorrang, mensen zijn behulpzaam. Dat was eigenlijk gewoon prettig.
Toen we weer thuis kwamen, was dat ook goed. Je eigen bed, je eigen douche.
En vooral: de groeiecho kwam dichterbij.
Eindelijk weer kijken.
Eindelijk weer zien!
Waarom medicatie voor zwangerschapsvergiftiging in het begin van de zwangerschap?