Florida voelde dat jaar anders. Alsof alles even in een warm filter stond en het leven net iets lichter was dan normaal. We kwamen aan in Orlando met het plan om gewoon te genieten, en dat deden we ook. Lange dagen in de zon, veel te veel eten en vooral het gevoel dat er even helemaal niks moest.
Tijdens een dag in Universal, terwijl we rondliepen met butterbeer in onze hand, zagen we in een winkel ineens een klein rompertje liggen met een Hogwarts-logo. Zo’n moment waarop je elkaar aankijkt en allebei precies weet wat de ander denkt, zonder dat het uitgesproken hoeft te worden. Want we hadden afgesproken om ervoor te gaan, na deze vakantie.
“Je weet maar nooit…”
We namen het mee. Gewoon, omdat het leuk was. Omdat het kon.
Een maand later stonden we in de kamer met een zwangerschapstest in onze hand en bleek dat kleine grapje ineens toch iets meer te zijn dan alleen een souvenir. Twee streepjes. Zwanger.
Het voelde meteen goed. Niet spannend of onzeker, maar juist logisch. Alsof dit gewoon de volgende stap was waar we al een tijdje naartoe bewogen.
De eerste weken van mijn zwangerschap
De eerste weken van mijn zwangerschap waren vooral fijn. We waren blij, echt blij, en begonnen langzaam te wennen aan het idee dat dit nu ons leven was. Na de eerste echo besloten we het met meer mensen te delen. Familie, vrienden, mensen die dichtbij ons staan. Kaartjes op tafel, appjes die binnenkwamen, reacties die net iets langer bleven hangen. Alles werd steeds echter.
Natuurlijk zat er ook wel een klein stemmetje op de achtergrond dat zei dat het eerst nog maar goed moest blijven gaan. Maar dat voelde niet overheersend. Meer iets wat er gewoon een beetje bij hoorde in het begin van een zwangerschap. Dat merkte ik bijvoorbeeld toen ik een keer wat bloed zag. Even schrikken, dat wel. Mijn hart zat meteen in mijn keel. Maar de verloskundige stelde ons snel gerust en daarna pakten we het ook weer vrij snel op zoals daarvoor.
Het eerste trimester van mijn zwangerschap was fysiek vooral even wennen. De misselijkheid kwam regelmatig terug en eten ging niet meer vanzelf.
Mijn ochtenden begonnen standaard met biscuitjes in bed, omdat opstaan zonder iets te eten eigenlijk geen optie was. Appels, vooral de frisse, sappige, gingen goed. En naast mijn bed stond een emmer. Michael pakte dat allemaal heel praktisch op. Hij kookte, dacht mee en zorgde ervoor dat alles gewoon doorliep, ook als ik daar zelf even geen energie voor had. Het zat ’m vooral in de kleine dingen.
Ondanks alles bleef ik zo lang mogelijk doen wat ik altijd deed. Werken, volleyballen, mijn ritme vasthouden. En dat lukte ook best goed. Ik voelde me nog gewoon mezelf, alleen met een lichaam dat af en toe even iets anders van me vroeg.
Zwangerschap delen en eerste echo momenten
Rond week tien vertelde ik het aan mijn team en aan de mensen dichtbij me. De reacties waren warm en oprecht, en het voelde goed om het eindelijk te kunnen delen. Na de 13-wekenecho trakteerde ik op werk met geboortekoekjes in blauw én roze, omdat alles nog open lag.
Langzaam begonnen we ook kleine dingen te kopen: neutrale kleertjes, zacht en klein. Dingen die je eigenlijk nog helemaal niet nodig hebt, maar die het wel ineens heel echt maken. Dit waren de weken waarin zwanger zijn nog vooral ging over samen. Over wennen, over kleine voorbereidingen en over vertrouwen dat alles goed zou gaan.
Op 1 april hadden we onze geslachtsecho. Geen groot reveal-moment, maar gewoon samen, in die kamer.
Ik dacht dat het een meisje zou zijn, Michael was ervan overtuigd dat het een jongetje was. Voor allebei hadden we al een naam bedacht, gewoon omdat het leuk was om daar alvast over na te denken.
De echoscopiste keek even rustig naar het scherm en zei toen:
“Een meisje.”
Terwijl ze nog even verder keek, zei ze daarna dat ze wat kleiner leek, maar dat ze daar bij de 20-wekenecho uitgebreider naar zouden kijken.
“Geen zorgen hoor,” zei ze erbij.
We knikten, namen het aan en gingen gewoon door met de dag. We liepen nog even door het stadje, kochten een klein jurkje en vertelden het die avond aan onze familie. De volgende dag deelden we het met anderen en de reacties waren precies zoals je hoopt: enthousiast, lief en betrokken.
Alles voelde goed.
Alleen bleef er ergens, heel zacht op de achtergrond, één zinnetje hangen.
Ze lijkt wel wat kleiner...