Er zijn bevallingsverhalen die beginnen met weeën, of met een vluchtige grap van een partner die te laat beseft dat het écht is begonnen.
Het mijne begint met een lichaam dat mij al in de steek liet voordat iemand het hardop durfde te zeggen en eigenlijk ook voordat we het wisten.
Ik kwam op maandagavond het ziekenhuis binnen als zwangere vrouw,
maar nog voordat de nacht voorbij was, werd ik iemand die dacht dat ze zou sterven en het ook uitsprak.
Ik weet het nog als de dag van gisteren. Ik werd met de rolstoel naar een bed gebracht op de afdeling Geboortezorg. De verpleegkundige was echt super lief en afwachtend op de uitslag van de bloedtesten maakte ze nog even een grapje. “Ik werk bloeddrukverlagend dus hopelijk mag je snel weer naar huis”. Nou, snel naar huis werd het niet, maar snel dood ziek werd het wel. Na een uurtje een soort van geslapen te hebben ging het helemaal mis.
Het begon met overgeven maar bijna direct kwam de pijn op als een bliksemschicht onder mijn rechterrib.
Scherp, dwingend, allesoverheersend. Alsof ik werd neergestoken met een heel groot mes.
Ik begon te zweten alsof ik koorts had, terwijl alles in mij ijskoud bleef.
Toen het doortrok naar mijn rug, tot precies tussen mijn schouderbladen,
wist ik instinctief: er gaat iets heel erg mis.
De kamer werd steeds vager, alsof iemand langzaam het contrast van de wereld omlaag draaide.
Mijn lichaam voelde zwaar en licht tegelijk, een vreemde zweving tussen wakker zijn en verdwijnen.
Ik voelde me wegvallen en er zijn flarden van tijd die ik kwijt ben,
momenten die ik me alleen nog herinner doordat Michael ze later navertelde.
Michael hielp de verpleegkundige waar hij kon, want we moesten snel handelen. Spullen bleven achter en ik werd naar de verloskamers gebracht. Niet om direct te bevallen, maar omdat ze mij daar intensiever konden verzorgen. Michael gaf antwoorden die ik zelf niet meer kon vormen,
en hield mijn hand vast alsof hij me daarmee aan deze wereld kon binden.
Toen de verpleegkundige het magnesium begon uit te leggen, was ik er al niet meer helemaal.
Haar woorden dreven weg, als zinnen die onder water worden uitgesproken. Ik denk. dat alle vrouwen die ooit aan een magnesiumsulfaat hebben gezeten precies snappen wat ik hiermee bedoel, maar voor de lezer die dat nooit heeft gehad, snap ik dat dit echt heel vaag klinkt. Maar beter uitleggen dat dit, kan eigenlijk niet. Ik stond in de brand. Michael, de arts en de verpleegkundige deden een soort wedstrijdje washandjes vervangen. Want het eerste “shot” magnesium (12 minuten lang) zorgt ervoor dat je het extreem warm krijgt.
Terwijl ik daar op bed lag, had ik geen idee waarom ik deze medicatie kreeg. Ik wist eigenlijk al niks meer. Michael kreeg een uitgebreide uitleg.
Hij knikte, stelde vragen, en liet het gebeuren.
Alles om mij te helpen. Alles om mij niet te verliezen.
En toen kwam het moment dat ik het niet meer alleen dacht,
maar hardop zei:
“Ik denk dat ik doodga.”
En even later, gebroken door de pijn die mijn lijf overspoelde:
“Ik wil niet meer. Ik kan dit niet meer.”
Wat de artsen tegen mij zeiden op dat moment weet ik niet meer. Wat Michael op dat moment tegen mij zei, weet ik ook niet meer. Maar ik klampte mij vast aan Michaels hand,
aan het laatste restje bewustzijn dat nog niet weggezakt was.
Die nacht werd geen nacht van slaap, maar van overleven in seconden.
Tussen blijven en wegvallen. Tussen pijn en het verlangen dat het ophield. Tussen de gedachte dat ik zou sterven
en het feit dat ik de ochtend toch haalde.
De dagen daarna werden een langzaam afglijden:
de inleiding, de waarden die bleven ontsporen, het besef dat mijn lichaam dit niet lang meer volhield.
Tot vrijdagmiddag, de dag dat niet alleen ik maar ook Fallon liet zien dat het klaar was. De spoedkeizersnede die geen keuze meer was, maar een nooduitgang.
Wat ik toen nog niet wist, was dat dit geen plotselinge ramp was, maar het moment waarop alles samenkwam wat mijn lichaam al langer probeerde te vertellen. In deze nacht. De nacht die alles al wist,
nog voordat iemand het hardop durfde te zeggen. De nacht waarin ik dacht dat ik zou sterven,
het uitsprak, en toch werd gered.
Komende periode zal ik meerdere blogs online zetten waarin ik ons verhaal deel over mijn medische zwangerschap.
Tevens delen we natuurlijk ook meer over de herstelperiode na de bevalling.