Ik ben Lisanne, 31 jaar en ik ben in augustus 2025 bevallen en ik ben dus mama van Fallon Romee Looijen. 

Mijn zwangerschap verliep niet zoals gepland.
Vanaf week 18 kreeg ik te maken met hoge bloeddruk. Wat begon met controles, werd een medisch traject met medicatie, ziekenhuisbezoeken en steeds meer onzekerheid. Rond week 25 kwam daar zwangerschapsdiabetes bij. De groei van mijn baby bleef achter. Uiteindelijk volgde de diagnose die je niet wilt horen: pre-eclampsie en HELLP.

Bevallen was medisch noodzakelijk en dat redde ons leven.
Maar wat vaak wordt vergeten: daarmee stopt het niet.

Na de bevalling begon een ander proces. Herstellen van wat mijn lichaam had doorgemaakt. Omgaan met angst, controles, een prematuur en dysmatuur geboren baby en een lichaam dat niet zomaar “terugveert”. De dreiging was voorbij, maar het vertrouwen moest opnieuw worden opgebouwd.

Op deze website deel ik mijn ervaring.
Niet om medisch advies te geven.
Niet om het mooier te maken dan het was.
Maar om eerlijk te zijn over hoe moederschap er soms óók uitziet. 

Medische zwangerschappen eindigen niet bij de bevalling.
Herstel is geen rechte lijn.
En dankbaarheid sluit verwerking niet uit.

Als jij hier bent omdat jouw verhaal ook anders liep dan verwacht, dan hoop ik dat je hier herkenning vindt. Ik zit nog volop in het herstelproces en zal jullie door middel van blogs meenemen in mijn herstel. Maar eerst, deel ik ons verhaal. Tevens ga ik jullie natuurlijk ook meenemen in de mooie momenten van het moederschap.