Op 16 juni meldde ik me om 09.00 uur in het Rijnstate voor de OGTT.
Michael had me afgezet. De test zou lang duren, dus hij reed door naar zijn werk.
De test begon nuchter, dus ik mocht vooraf niets eten of drinken behalve water voor mijn bloeddrukmedicatie. Daardoor kunnen ze goed zien hoe mijn lichaam reageert op suiker zonder invloed van eten daarvoor.
Eerst werd mijn nuchtere bloedsuiker gemeten via bloedprikken.
Daarna moest ik een suikerdrankje (heel smerig) drinken met een flinke hoeveelheid glucose erin. Dat klinkt simpel, maar het is eigenlijk een soort “belastingstest” voor je lichaam: ze kijken hoe goed je lichaam die suiker verwerkt.
Vervolgens werd er nog twee keer bloed geprikt:
- één uur later
- en nog een uur daarna
Zo kunnen artsen zien hoe snel je bloedsuiker stijgt én weer daalt. Op basis daarvan beoordelen ze of je lichaam voldoende insuline aanmaakt en of de suiker goed verwerkt wordt.
In theorie overzichtelijk.
In de praktijk een drama.
Ik ben moeilijk te prikken en dat bleek ook nu weer. Meerdere keren werd er mis geprikt. Armen, handen, opnieuw proberen. Uiteindelijk lukte het, maar ik was letterlijk lek geprikt. Tegen de tijd dat ik weer in de wachtkamer zat, had ik zoveel pleisters dat mensen grapjes maakten of ik soms een oorlogswond had. Ik moest er zelf ook een beetje om lachen.
Het suikerdrankje smaakte naar pure siroop voor limonade.
Te zoet. Plakkerig. Niet iets wat je vrijwillig drinkt. En het was ook nog best veel en moest binnen 5 minuten naar binnen. Gad-ver-damme.
Na het drinken werd ik na een kwartier misselijk en merkte ik dat mijn lichaam heftig reageerde. Mijn hartslag schoot omhoog. Ik mocht niet bewegen, moest blijven zitten, en toch gaf mijn Apple Watch een melding: mijn hartslag was tien minuten lang boven de 120 bpm. Gelukkig hoefde ik niet over te geven, want dan was alles voor niks geweest. Komt vaak zat voor schijnbaar. De eerste vraag weer terug op de prikpoli was ook: heb je overgegeven?
Na afloop ging ik naar kantoor. De hele dag misselijk gebleven maar wel afleiding.
Want toen begon het wachten.
Twee dagen.
In mijn hoofd was ik er eigenlijk al uit. Ik dacht: dit heb ik sowieso niet. De baby was klein, ik had geen klachten, geen symptomen. Het voelde niet logisch. Dus toen ze belden en zeiden dat ik wel zwangerschapsdiabetes had, was ik oprecht verbaasd.
Ze stelde me gerust. De waarden waren niet extreem hoog. De kans was groot dat ik het met aanpassingen in mijn voeding onder controle zou kunnen houden. Geen insuline, voorlopig. Dat klonk rationeel, beheersbaar. De week daarna kon ik langskomen.
Maar toch baalde ik. Echt mega erg!
Weer iets erbij. Het was niet dat dit op zichzelf zo groot was, maar dat het er weer bij kwam.
Weer iets wat niet meer vanzelfsprekend was. Je mag al zoveel minder als je zwanger bent. Ik had al medicatie voor mijn bloeddruk. En nu moest ik ook nog meerdere keren per dag mijn bloedsuiker prikken, alles bijhouden en invoeren in de app van het Rijnstate. Meten. Registreren. Controleren. Thuis, op kantoor, bij een dagje weg, op visite, elke dag weer. En lekkere dingen? Die moest ik laten staan. Af en toe even wat lekkers deed ik wel, en vaak bleef mijn bloedsuikerscore dan ook goed. Want ik nam dan bijvoorbeeld de helft van een koekje in plaats van het hele koekje. Zo kon ik toch af en toe nog wat lekkers nemen.
Het voelde als een nieuwe laag bovenop alles wat er al was.
Niet per se zwaar op zichzelf maar wel weer een stukje vrijheid minder. Eten werd ineens iets waar ik over nadacht, in plaats van iets waar ik zin in had.
En zo werd ook dit onderdeel van mijn zwangerschap iets wat we moesten inpassen. Iets waar we grip op probeerden te krijgen. De divas verpleegkundige zei wel: Als je een keer uiteten gaat, dat mag gewoon hoor. Zet het in de app erbij, dan weten we ook waardoor je waarde een keer wat hoger is. Dus toch gingen we af en toe uiteten, even extra genieten.
Dat de combinatie FGR en zwangerschapsdiabetes eigenlijk heel gevaarlijk is, wisten wij op dat moment nog niet… En dat je daardoor een nog grotere kans hebt op pre-eclampsie, wisten wij ook nog niet.